Πριν την Καταιγίδα στα Βουνά...

Τι είχε συμβεί; Δεν έχω καμία ιδέα 🤷‍♂️

Μέχρι αυτή τη διασταύρωση το GPS μου λειτουργούσε ακόμα, για να σταματήσει μετά θεαματικά... και μάλιστα στη μέση του δρόμου προς την κοιλάδα.

Ο δρόμος στις 3 φωτογραφίες ήταν ακόμα κάπως εντάξει, είχαμε αντιμετωπίσει και χειρότερα και κατέβηκα περίπου 500μ με παντόφλες για να δω. Πάει! σκέφτηκα!

Οπότε ξεκίνησα στη 2η ταχύτητα με σταθερό γκάζι, γνωρίζοντας καλά ότι δεν θα μπορούσα να βγω από εδώ με όπισθεν. 😅

Και ΜΠΑΜ, 2 χιλιόμετρα αργότερα στέκομαι σε ένα σταυροδρόμι, στον πυθμένα της κοιλάδας, από το οποίο ξεκινούν 3 "δρόμοι". Κανένα GPS! Καμία λήψη! Τίποτα! NADA! 🥳

Οπότε με τις παντόφλες έκανα και τους 3 δρόμους, για να διαπιστώσω ότι και οι 3 είναι πραγματικά για τον πούτσο! 🙄 Ο ουρανός πάνω μου, μαύρος και απειλητικός, α ναι, προειδοποίηση για σφοδρές καιρικές συνθήκες! 🤪 Ο δρόμος δεξιά οδηγούσε υποτίθεται έξω από την κοιλάδα, σε μια κατεύθυνση που δεν ήθελα. Ο μεσαίος δρόμος μετατρεπόταν σε μονοπάτι που ήταν πολύ στενό ακόμα και για quad και είχε ανηφόρες που απαιτούσαν τετρακίνηση!

Οπότε αριστερά σκέφτηκα και οδήγησα με τον Frankie άλλα 2 χλμ, πλέον ήδη στην 1η ταχύτητα. 🤓

Δεν θα γίνει χειρότερα, ήταν η εσωτερική μου στάση! 🙏

Αλλά πολύ λάθος! "Ο Θεός έχει χιούμορ και μια σφοδρή Αριστερά!" μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό, όταν στεκόμουν σε μια στεγνή κοίτη ποταμού και άρχισε να βρέχει. Υπήρχε μόνο ένας δρόμος και αυτός οδηγούσε πάλι στα βουνά. 🙄

Να γυρίσω πίσω; Σε αυτό το έδαφος; Με τίποτα, γιατί τον δρόμο που κατέβηκα μέχρι εδώ, δεν μπορώ να ανεβώ ξανά με τον Frankie! Οπότε μετά από 5 προσπάθειες, με γλιστρήματα, αποτυχία φρένων, σβήσιμο κινητήρα (πραγματικά δεν τα κατάφερε) και με τους καθρέφτες διπλωμένους, πίσω πίσω μέχρι την κοίτη του ποταμού. Έβγαλα το φτυάρι, φόρεσα σταθερά παπούτσια και γάντια και για μιάμιση ώρα προετοίμασα τον δρόμο έτσι ώστε ο Frankie και εγώ να τα καταφέρουμε στην 6η προσπάθεια.

Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή! 🫣

Αριστερά η απότομη άκρη του ορεινού όγκου με περίπου 25μ ύψος απόκρημνο τοίχο και δεξιά το φαράγγι, όπου βρισκόταν η κοίτη του ποταμού που είχα διασχίσει λίγο πριν, μόλις 40μ χαμηλότερα. Πλάτος του "δρόμου": 2,40μ!!! Γεμάτος με χαλίκια και τεράστιους ογκόλιθους (ο πιο ελαφρύς ήταν μερικά κιλά βαρύτερος από μένα) και διαβρωμένες αυλακιές άλλοτε αριστερά, άλλοτε δεξιά. Α ναι...και βροχή! 🤮 Χρειάστηκα τρεισήμισι ώρες για τα σχεδόν 2 χλμ, καθώς κάθε 250μ έπρεπε να απομακρύνω είτε έναν ογκόλιθο είτε χαλίκια είτε και τα δύο. Η "κατασκευή" της αυλακιάς ήταν ούτως ή άλλως πάντα στο πρόγραμμα. Ήμουν τόσο τελειωμένος, κατεστραμμένος, εξαντλημένος, ΚΟ, ξεθεωμένος, ...διαλέξτε ό,τι θέλετε...🤣

Η νύχτα ήταν επίσης αρκετά άγρια γύρω από τον Frankie και εμένα, παρόλο που στεκόμασταν στη "σκιά" του ορεινού όγκου.

Πόση βροχή, αστραπές, βροντές, καταιγίδα,...και το πρωινό γήπεδο προπόνησης αφήνει να διαφανεί τι συμβαίνει εδώ από άποψη καιρού...

Οπότε σκέφτηκα, ας ρίξω μια ματιά στη λίμνη του φράγματος...και να ξεχάσω το "τραχύ" της χθεσινής διαδρομής...
Τα παπούτσια ήταν ούτως ή άλλως ακόμα "για τον πούτσο" 🤣

Και ανταμείφθηκα 🙏...και μάλιστα τόσο πολύ 😍...αλλά δείτε το μόνοι σας ❤️...ίσως να ανεβάσω πάλι ένα μικρό ηχητικό μήνυμα για την χθεσινή μου εκδρομή, για να συνδέσω μερικές από τις φωτογραφίες με τις εντυπώσεις μου...

Και ναι, χάρηκα όταν επέστρεψα στον Frankie, γιατί η καταιγίδα εδώ είχε ριπές με 80-90χλμ/ω και αυτό είναι εξαντλητικό, όταν βρίσκεσαι ακριβώς σε μια ανηφόρα.

Ανέφερα ότι εν τω μεταξύ έβρεχε κατά διαστήματα; 🤣👍🙄